من همنشين ترین همخانه ي دردم و اين پرده ي نازك كه مهتاب زمستاني از تار و پودش مي تراود در اتاق من، آيينه ی من است بر او و فروغ سرخ آتشدان ديواري از روبرو آنگونه مي تابد كه می پندارم تصوير آفتاب در اوست.

از اين طلوع تازه در آستان چشمانم، انديشه هاي من يكايك رنگ مي گيرند و در طيف رنگارنگشان ايام مي تراوند و مي ميرند: اين با لبي خندان و آن با ديده اي گريان
گويي از تاثير اين اوهام بي پايان، هم مست و هم هشيار، هم گرم و هم سردم و با دلي بيدار و با ديدگاني خيره چون نابینایان خوابي هراس انگيز مي بينم، خوابي كه الفاظ را نفرین می کنم از ناتوانی شان در تصویر این رویای نا تمام.

هرچند در اين خواب هراس انگيز، آبی صبح حیات را در سرخي شام كهولت باز مي يابم و از خويش مي پرسم كه اين كدامين است، رنگين شقايق هاي خوشبختي در سرزمين آبی ها يا لاله هاي حسرت پيري در آستان پايمالي ها؟

اي خدای من، من آنچنان بی هوشم كه در چشم خدایگان از ماوراي پرده ي نازك، شب را پر از مهتاب مي بينم و سروی كه در پاي درخت كوچه مي خندد مي گويدم: اي مرد! اين سرخي، نه آن سرخي است و این آبی نه آن آبی

شهر چون آبگيري بيكران خفته ست و چشمان من از ماورای شب، مهتاب را مي بيند و شناور ماهيان روشنايي را از نوري شفق مانند و من از خويش مي پرسم اين مهتاب از صبح است يا از شب؟

     :: I wanna crying for

ever